Ana stond voor het raam, haar telefoon in haar hand geklemd, haar hart kloppend als een hamer. De stem van tante Elena gromde in haar oor, net zo luid als het geklop op de deur van een oude Weense flat.
– Tante, ik zweer dat ik hier niet ben! zei ze bijna smekend. – Ik woon in Lyon, dat heb ik je al verteld.
Er viel een stilte aan de andere kant, alleen onderbroken door het geluid van Elena’s geïrriteerde ademhaling.
– Vertel me geen sprookjes! – Het is eindelijk ontploft. – Ik hoor een echo in je stem, zoals uit deze gang!
Ana zwijgt. Dat was absurd. Maar ze kende haar tante goed: ze kon zichzelf van alles wijsmaken en het dan voor lief nemen.
Onverwachte beslissing
Ana ging op de rand van het bed zitten en begon koortsachtig na te denken. Ze kende het echtpaar in Wenen, oudere buren die nog steeds in de buurt van haar vorige flat woonden. Haastig stuurde ze hen een WhatsApp-bericht:
“Mijn familieleden staan voor de deur en denken dat ik daar woon. Kun jij opendoen en ze de waarheid vertellen?”
Na vijf minuten ging de telefoon weer. Deze keer was het de buurvrouw van mevrouw Schneider.
– Anya, kalmeer. Mijn man ging weg en legde je tante uit dat je al een hele tijd weg was. Ze was een beetje geschokt.
Ana zuchtte opgelucht. Maar het scherm flitste meteen weer op – Tante Elena.
– Is dat zo? – ze had een lagere stem, was vermoeider – Weet je zeker dat je daar niet woont?
– Ja, ik heb het je verteld. Lyon, nieuw leven, nieuwe baan… tante, ik verberg het niet, ik wilde gewoon geen ruzie maken.
Na een tijdje hoorde ze een zucht.
– Weet je, Anya… misschien overdrijf ik soms. Ik wilde je zien, ik mis je. Maar ik kan waarschijnlijk niet anders dan eisen en klagen.
Wende
Ana voelde iets in haar verzachten. Alle woede, angst en teleurstelling van de afgelopen dagen werd vervangen door vermoeidheid en verdriet.
‘Tante, ik mis het ook,’ zei ze rustiger. – ‘Maar ik moet mijn eigen weg gaan. En ik kan niet blijven horen dat ik iets verkeerd doe.
Er was stilte en toen… gelach. Kort, bitter, maar toch een lach.
– Je hebt gelijk. Ik wilde altijd als een tweede moeder voor je zijn, maar het bleek andersom te zijn. Misschien moet ik leren luisteren in plaats van commanderen.
Ana glimlachte door haar tranen heen.
– Zullen we het nog eens proberen? – stelde ze voor. – Geen onverwachte bezoekjes, gewoon aan de telefoon als we allebei tijd en zin hebben.
– Oké, Anja. Laten we het proberen.
Conclusie
Nadat ze had opgehangen, zat Ana een hele tijd stil. Buiten het raam werd Lyon wakker en het voelde alsof ze een enorm gewicht van haar schouders had laten vallen. Ze wist dat haar tante niet snel zou veranderen, maar de eerste stap was gezet.
De telefoon trilde weer. Kort bericht:
“Sorry. Volgende keer bel ik eerder. Geef me een knuffel. – Elena”
Ana legde haar telefoon op tafel en glimlachte naar zichzelf. Misschien was er eindelijk iets nieuws begonnen – niet alleen in Lyon, maar ook in de familie.