Die dag wist de vrouw zeker dat ze haar man moest verlaten. Het kon haar niet schelen dat niemand haar zou steunen. Vrienden en kennissen vonden hun gezin perfect: een hardwerkende man, drie kinderen die al studeerden, een groot huis. Hoe kon Anna dat allemaal opgeven? En waarom? Toen ze haar spullen bij elkaar pakte, was haar man aan het werk. Ze vertelde alles aan haar kinderen, maar die waren geschokt en steunden haar niet. De vrouw voelde zich eindelijk vrij en wist dat het geluk haar te wachten stond.
Op een avond, voordat ze deze beslissing nam, kwam ze in de winkel een oude bekende tegen. Ze kenden elkaar al sinds de basisschool, maar toen ze 18 waren, verhuisde Sasha en verloren ze het contact. Na zoveel jaren zonder elkaar konden ze geen woord uitbrengen. Ze keken elkaar alleen maar aan en glimlachten. Het was een beslissende ontmoeting. Ze bleven lang op een bankje zitten en vertelden elkaar alles wat er in hun leven was gebeurd. Toen begreep Anna dat ze niet meer met haar man wilde leven. Voor hem was ze als een slavin – ze moest alles halen en brengen, hem bedienen en hem niet storen. En de kinderen spraken haar alleen aan als ze iets nodig hadden. Het was lang geleden dat ze zich zo gelukkig had gevoeld als tijdens het gesprek met Sasha.
Het simpele gesprek opende haar ogen voor haar huidige leven. Ze vertelde hem hoe ongelukkig ze was. Anna was het zat om zo te leven. Hij had al snel een oplossing: ze zouden samen naar een andere stad verhuizen. Daar had hij een appartement, een goede baan en kon hij ook een baan voor haar vinden, zodat ze zich thuis niet zou vervelen. De vrouw aarzelde: hoe kon ze haar hele leven opgeven voor iets onbekends? Maar toen herinnerde ze zich hoe verliefd zij en Sasha waren, hoe hij voor haar zorgde en haar beloofde dat ze zouden trouwen. Maar de ziekte van zijn moeder had alles veranderd en hij moest gaan werken. Toen ze haar spullen had gepakt en het huis had verlaten, belde de man haar ‘s avonds op: hij wilde weten waar ze was en waarom ze geen eten had klaargemaakt. Maar ze lachte en hing op.
Ze voelde zich weer als een twintigjarige. Sasha zorgde voor haar, liet haar niet vroeg opstaan, maar pas na hem, om acht uur. Elke ochtend maakte hij zelf koffie en broodjes en praatte hij graag met haar tijdens het ontbijt. Het avondeten maakten ze samen klaar. Soms wilde Anna haar vriend verrassen en bedacht ze bijzondere gerechten. Hij was altijd enthousiast en zei dat ze in een professionele keuken moest gaan werken. Thuis hoorde ze nooit dat het eten lekker was, zelfs een simpel ‘dankjewel’ hoorde ze niet vaak. Anna deed niets anders dan iedereen tevreden te stellen en uiteindelijk had ze geen tijd meer voor zichzelf.
Ze at pas als iedereen klaar was, en dan nog als er iets over was. Elke dag moest ze naar de winkel en zware tassen sjouwen. En dan moest ze ook nog het huishouden doen: de varkens schoonmaken, iedereen eten geven, water halen, in de tuin werken voor een goede oogst. Toen de wasmachine kapot ging, werd het nog meer werk. Niemand had oog voor hoe zwaar ze het had. Nu was ze geen slavin meer, maar genoot ze van elke dag. Ze begon er zelfs wat jonger uit te zien, omdat ze tijd voor zichzelf had. Anna liet voor het eerst in haar leven haar haar doen en haar nagels lakken. Sasha nam haar mee naar het winkelcentrum om nieuwe kleren te kopen.
Ze voelde zich ongemakkelijk. De vrouw wilde goedkopere dingen uitkiezen en weer weggaan. Maar haar vriend verbood haar naar de prijzen te kijken en zei dat ze alles moest nemen wat ze leuk vond. Sasha helpt haar zelfs met het schoonmaken en doet altijd de afwas, omdat hij niet wil dat Anna haar manicure verpest. Voor hem zijn huishoudelijke taken een plezier; hij houdt ervan om orde om zich heen te hebben en is bereid daar tijd aan te besteden. Je hoeft hem niet honderd keer te vragen. Hij doet alles zelf, omdat hij het kan en wil. In het begin was Anna niet gewend om zoveel tijd voor zichzelf te hebben. Maar ze genoot van haar nieuwe leven, waarin ze geen slavin was, maar een geliefde vrouw.
