Ik heb geprobeerd om mijn gevoelens voor mijn schoonzoon te onderdrukken. Hij is de biologische vader van mijn jongste dochter. Ik weet dat het een uitzichtloze situatie is, maar hij is het beste wat me de afgelopen tien jaar is overkomen. Ik ben machteloos tegenover mijn gevoelens voor hem. Met mijn ex-vriend ben ik zes jaar geleden in ons toenmalige huis gaan wonen. Ik was toen vier maanden zwanger. Ons terrein zag eruit als een verlaten vuilnisbelt. Toen kwam de zus van mijn vriend.
Ze zei dat haar vriend alle rommel uit de tuin naar de vuilstort zou brengen als we het in zakken zouden doen. Toen hij de rommel kwam halen, zag ik hem voor het eerst – hij was een erg aantrekkelijke man. Hij is nu 32 en mijn man is 27. Een paar maanden later stuurde hij me een berichtje. Hij schreef dat hij vanaf onze eerste ontmoeting verliefd op me was. Ik kon mijn gevoelens niet weerstaan. We begonnen elkaar stiekem te zien, en dat doen we nog steeds.
Vanaf dat moment verslechterde mijn relatie met mijn man plotseling. We waren toen ongeveer een jaar getrouwd. Het is nu al drie jaar geleden en we praten nog maar heel weinig met elkaar. En het lijkt erop dat mijn man het niet kan schelen. Ik ben zwanger geraakt en nu is mijn dochter 4 jaar oud. Mijn man heeft niets gemerkt, maar ik was er zeker van dat het meisje niet van hem was. Mijn schoonmoeder zei meteen dat ze er voor ons zou zijn als wij en het kind haar ooit nodig zouden hebben.
Maar we begrijpen allebei dat onze relatie niet meer kan. We zien elkaar vaak in de familie, ik heb hem meerdere keren voorgesteld om elkaar niet meer te zien, maar hij wil dat niet. Ik voel al lang niets positiefs meer voor mijn man, maar ik zit tussen twee vuren in. Ik zou willen scheiden, maar ik zet die stap niet voor mijn kinderen, bovendien weet ik niet of mijn vriend iets oprecht voor mij voelt. Het is een heel ingewikkeld verhaal. Ik weet niet hoe het allemaal zal aflopen.