Tetyana werkte in een bloemenwinkel. Het sneeuwde en het was erg koud. Ze was erg moe en wilde snel naar huis. Voor haar stond een man. De vrouw wilde hem passeren, maar hij hield haar tegen. “Pardon, kunt u me helpen?” Toen begon de man haar te vertellen dat zijn spullen waren gestolen. Toen hij uit de trein stapte om de dieven te achtervolgen, was de trein vertrokken. Tatiana geloofde hem niet. Ze dacht natuurlijk dat het weer een zwerver was, onder de indruk van reclames voor actiefilms.
“En jij gaat daarheen. “God, waarom gelooft niemand me?”, zei de man, terwijl hij zijn hoofd schudde. Toen keek hij op en keek verdrietig naar de lucht. Tetyana kreeg medelijden met hem. Ze besloot hem binnen te laten.
Mihail ging douchen en Tetyana zocht kleren voor hem. In de kast lagen de oude kleren van haar broer, dus die nam ze. De vrouw warmde de soep op voor de gast. Op dat moment moest haar moeder thuiskomen, ze hoopte dat ze te laat zou komen, anders zou ze de man zien en niets begrijpen. Haar hoop werd echter niet vervuld. Een minuut later opende haar moeder de deur. Ze begreep niet wat er aan de hand was en begon vragen te stellen. Al snel kwam Mihail de keuken binnen. Hij groette haar een beetje verlegen en schuldig.
Tatiana begreep dat hij hun gesprek had gehoord. De man ging aan tafel zitten. Hij vroeg om de telefoon om zijn dochter te bellen en haar te zeggen dat hij niet naar de bruiloft kon komen, maar dat Mihails collega, met wie hij zaken deed, een auto had gestuurd en hem binnenkort zou komen ophalen.
Tetyana wilde haar man niet laten gaan, hij was in deze paar uur als een zoon voor haar geworden. En haar moeder vond het ook leuk, ze wilde haar dochter al lang uithuwelijken. Drie weken gingen voorbij. Tetyana werkte op 31 december. Op straat stond de kerstman en praatte met de winkelmanager.
De stem kwam Tatiana heel bekend voor. Uiteindelijk kwam de kerstman naar haar toe. “Ik wist dat je aan het werk was, dus ik besloot je te verrassen, om je op te vrolijken.” Is het gelukt? — vroeg Michail hoopvol aan Tatiana. — Ja, het is gelukt — lachte Tatiana. Een maand later vertrok ze met Michail naar een andere stad. De moeder was erg blij voor haar dochter. Ook de jongeren waren dolgelukkig.